Nynorsk

Begge

Bokmål

 

Nynorskordboka

OppslagsordOrdbokartikkel
I min det.
I dette vinduet skal du finne tabell det. for oppslagsordet min
(norr. minn, mín, mitt, mínir)
1 adj, ved eigedoms- og tilhøyrselsforhold; jamfør eg
eg finn ikkje veska mieg finn ikkje veska mi / den boka er miden boka er mi / bussen min går snartbussen min går snart / ho er syster miho er syster mi
: eg finn ikkje veska mieg finn ikkje veska mi / den boka er miden boka er mi / bussen min går snartbussen min går snart / ho er syster miho er syster mi
// føresett:
det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
: det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
// føresett:
det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
: det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
// i tiltale med venleg eller vernande tone:
kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
: kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
// i tiltale med venleg eller vernande tone:
kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
: kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
// med utelate Gud:
du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
: du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
// med utelate Gud:
du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
: du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
// som substantiv:
eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
: eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
// som substantiv:
eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
: eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
1 adj, ved eigedoms- og tilhøyrselsforhold; jamfør eg
eg finn ikkje veska mieg finn ikkje veska mi / den boka er miden boka er mi / bussen min går snartbussen min går snart / ho er syster miho er syster mi
: eg finn ikkje veska mieg finn ikkje veska mi / den boka er miden boka er mi / bussen min går snartbussen min går snart / ho er syster miho er syster mi
// føresett:
det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
: det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
// føresett:
det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
: det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
// i tiltale med venleg eller vernande tone:
kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
: kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
// i tiltale med venleg eller vernande tone:
kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
: kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
// med utelate Gud:
du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
: du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
// med utelate Gud:
du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
: du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
// som substantiv:
eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
: eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
// som substantiv:
eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
: eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
2 adj, føre skjellsord eller liknande som den talande rettar til seg sjølv:
min tosk, så dum eg var!min tosk, så dum eg var!
: min tosk, så dum eg var!min tosk, så dum eg var!
2 adj, føre skjellsord eller liknande som den talande rettar til seg sjølv:
min tosk, så dum eg var!min tosk, så dum eg var!
: min tosk, så dum eg var!min tosk, så dum eg var!
1 adj, ved eigedoms- og tilhøyrselsforhold; jamfør eg
eg finn ikkje veska mieg finn ikkje veska mi / den boka er miden boka er mi / bussen min går snartbussen min går snart / ho er syster miho er syster mi
: eg finn ikkje veska mieg finn ikkje veska mi / den boka er miden boka er mi / bussen min går snartbussen min går snart / ho er syster miho er syster mi
// føresett:
det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
: det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
// føresett:
det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
: det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
// i tiltale med venleg eller vernande tone:
kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
: kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
// i tiltale med venleg eller vernande tone:
kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
: kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
// med utelate Gud:
du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
: du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
// med utelate Gud:
du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
: du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
// som substantiv:
eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
: eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
// som substantiv:
eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
: eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
1 adj, ved eigedoms- og tilhøyrselsforhold; jamfør eg
eg finn ikkje veska mieg finn ikkje veska mi / den boka er miden boka er mi / bussen min går snartbussen min går snart / ho er syster miho er syster mi
: eg finn ikkje veska mieg finn ikkje veska mi / den boka er miden boka er mi / bussen min går snartbussen min går snart / ho er syster miho er syster mi
// føresett:
det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
: det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
// føresett:
det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
: det hende før mi tiddet hende før mi tid / eg gjekk min veg; jamfør sin (I)eg gjekk min veg; jamfør sin (I)
// i tiltale med venleg eller vernande tone:
kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
: kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
// i tiltale med venleg eller vernande tone:
kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
: kom hit du, venen min!kom hit du, venen min!
// med utelate Gud:
du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
: du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
// med utelate Gud:
du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
: du store min!du store min! / mi sann, min sant(en) sjå min santmi sann, min sant(en) sjå min sant
// som substantiv:
eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
: eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
// som substantiv:
eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
: eg syter for meg og mine; jamfør sin (I)eg syter for meg og mine; jamfør sin (I) / ikkje sjå skilnad på mitt og dittikkje sjå skilnad på mitt og ditt
2 adj, føre skjellsord eller liknande som den talande rettar til seg sjølv:
min tosk, så dum eg var!min tosk, så dum eg var!
: min tosk, så dum eg var!min tosk, så dum eg var!
2 adj, føre skjellsord eller liknande som den talande rettar til seg sjølv:
min tosk, så dum eg var!min tosk, så dum eg var!
: min tosk, så dum eg var!min tosk, så dum eg var!
II min det.
I dette vinduet skal du finne tabell det. for oppslagsordet min
symbol for minutt symbol for minutt

 

Resultat pr. side  
 
Nynorskordboka har oppdatert rettskriving i oppslagsord og bøyingar, men innhaldet elles er ikkje gjennomgått enno. Klikk på bøyingskode eller ordklasse utheva i blått for å få fram bøyingsmønster.
 

Universitetet i Bergen overtek ordbøkene

Universitetet i Bergen overtek frå 15. juni 2016 rolla til Universitetet i Oslo som samarbeidspartnar med Språkrådet. Ordbøkene vil inntil vidare ha same nettadresse som før. Ordboktenesta skal halde fram som ei gratis teneste til nytte for alle. Universitetet i Bergen vil saman med Språkrådet vidareutvikle tenesta med mellom anna ein ordbokapp.

 

Ordbøkene vart lanserte på papir 1986, på internett i mai 1991 og på web i 1993. I byrjinga var dei ikkje mykje brukte på nett. I år 2000 var det om lag 1 600 oppslag i Bokmålsordboka i døgnet. I første veke av juni var det 160 000 oppslag i Bokmålsordboka og 111 000 oppslag i Nynorskordboka i døgnet. Ein førebels topp vart nådd under ein av eksamensdagane i mai i år, med 330 000 oppslag i kvar av ordbøkene.

 

Vi er spesielt nøgde med å kunne vise korleis kvart ord skal bøyast. Den tenesta er svært mykje brukt. Ordbøkene har synt seg å vere ein svært effektiv måte å formidle kunnskap om norsk språk på. For oss som har bygd opp denne tenesta gjennom meir enn 40 år, er det derfor litt vemodig at Universitetet i Oslo gjev ho frå seg. Men Universitetet i Bergen har lang tradisjon i å formidle språkkunnskap på nett. Så ordbøkene kjem i dei beste hender!

 

På vegner av alle som har jobba med ordboktenesta,

 

Christian-Emil Smith Ore

Universitetet i Oslo i samarbeid med Språkrådet © 2015
E-post: ordbokene@iln.uio.no